Verhalenproject 'Wil je met me lopen?'

Verhalen van ouderen over hun verkeringstijd

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Leny (101)

Ik was een jaar of zestien toen ik voor het eerst verkering kreeg. Met een begrafenisondernemer! Ik leerde hem kennen op de begrafenis van een mevrouw waar ik in de huishouding had gewerkt. Een hartstikke leuke knul, we zijn zelfs een jaar verloofd geweest. Samen hadden we een spaarbankboekje en we spaarden iedere cent die we verdienden.

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Janny (88)

‘Ik was nog geen zestien toen ik zo rond ’48, ‘49, samen met een vriendin bij de Victoria ging werken, de chocolade- en biscuitfabriek in Dordrecht. De EMF, de Elektro Motoren Fabriek, zat ernaast en daar werkte mijn eerste verkering. Ik sprak altijd met hem af in mijn lunchpauze. Samen met een vriendin die ook een knul had gingen we dan wandelen of gewoon op een bankje zitten kletsen.’

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Gré (89)

‘Van ’t Hoofd naar ‘t Hof, zo heb ik Henk ontmoet, ik was zeventien. Veel tieners liepen daar toen, het was nog een hele wandeling. Je liep één keer heen en één keer terug, meestal in de weekends. Vóór Henk heb ik nog even met een andere jongen in het gras gezeten maar die was het niet. Met Henk was er een enorme klik, op alle fronten. Hij bracht me een keer thuis, toen stond mijn vader voor het raam. Die wilde weleens weten wie die jongen was. Bleek hij bij hetzelfde bedrijf als mijn vader te werken, bij Van Ommeren, de olieopslag. Henk op het hoofdkantoor in Rotterdam, mijn

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Annie (87)

‘Verkering, ja wat moet je daar nou over zeggen eigenlijk? De eerste keer dat een jongen werk van me maakte was ik een jaar of vijftien, zestien. Ik kwam thuis, het was zomer en mijn vader zat op de stoep, zo achterstevoren op de stoel, weet je wel, met zijn armen over de leuning. Ik zie het nog voor me. Naast hem zat een jongen die ik wel kende van gezicht.

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Willem (74)

‘Elke zondag ga ik met de jongens van de gang een patatje halen in winkelcentrum De Loper. Als het regent mogen we binnen zitten, anders zitten we buiten met zijn zevenen. Sinds twee jaar woon ik in een appartement in Drieën-Huysen Noord. Ik heb het prima naar mijn zin maar met de liefde ben ik wel klaar.

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – John (94)

‘Ik heb twee keer verkering gehad toen ik jong was, met de eerste een jaar of vier maar dat ging steeds aan en uit. Daar kwam bij dat haar moeder het niks vond want haar dochter kon goed leren en ik was maar banketbakker. Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt en al haar brieven teruggestuurd. Toen was het klaar.

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Jopie (91)

‘Ik ben echt op zijn benen gevallen. Ze kwamen goed uit in zijn padvindersuniform met kousen met van die kwastjes…Dat vond ik zo’n mooi gezicht. Bij mij thuis hadden we allemaal van die magere stokken: een paar jongens riepen me eens na: “Er hangt een draad uit je rok, oh nee, het zijn je benen.”

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Corrie (90)

‘Zo net na de oorlog, ik was een jaar of vijftien, kreeg ik mijn eerste vriendje. Eigenlijk vond ik hem een beetje eng, om te zien dan. Als hij me thuisbracht probeerde hij me altijd te zoenen, maar dan drukte ik snel op de bel en zei dan: ‘’Niet doen, ik heb al aangebeld.” Maar ik had in ieder geval iemand om mee te praten. De verkering heeft niet lang geduurd, maar toen het uit was, zijn we bevriend gebleven.’

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Henk (84)

‘Ik was anderhalf toen ik mijn vrouw in mijn armen gedrukt kreeg. Dat kwam zo, mijn moeder hielp haar vriendin met bevallen. Mij hadden ze tussen kussens in een grote kuipstoel gezet. Toen de baby er was, legden ze haar bij mij. “Hier heb je je vrouw”, zeiden ze. En ze is het nog geworden ook. Haar moeder overleed aan een black-out aan haar hoofd toen Hendri zes maanden was. Ze is toen naar haar grootouders gebracht in Werkendam, die hebben haar grootgebracht.

Lees meer »

Wil je met me lopen? Verhalen over verkering – Wim en Ina (beiden 93)

‘We zijn getrouwd in 1953, toen waren we zeven jaar samen. Dus da’s 75 jaar geleden.‘‘Maar kregen we niet wat in 1947 dan?’‘Nee hoor, volgens mij was het in 1946… Ga maar na.We zijn 68 jaar getrouwd, plus zes…’‘Ja, maar het is zeven want we gingen met elkaar in 1946, niet ’47, dus het is 75 jaar.’75 jaar verkering…En dat blijft het na enig heen en weer gesteggel.  ‘Hoe het nou precies begon kan ik niet goed zeggen. Ik denk tijdens een bezoek aan de bioscoop. We gingen met een groep vrienden vaak naar Capitol in Rotterdam. Zo net na de oorlog had je vriendengroepen van meisjes en jongens die

Lees meer »

Over

Wil je met me lopen?

In dit verhalenproject vertellen ouderen uit Vlaardingen over hun verkeringstijd. Zeventien ouderen tussen de 73 en 101 hebben hun herinneringen met me gedeeld. Stuk voor stuk mooie, persoonlijke verhalen die een tijdsbeeld schetsen van Nederland rond 1950.

Er is in 75 jaar veel veranderd maar de verhalen zijn herkenbaar omdat liefde door generaties heengaat.
‘Wil je met me lopen?’ is en blijft een bijzonder project dat ik met veel plezier heb uitgevoerd. Met dank aan de gemeente Vlaardingen voor de subsidie.

De verhalen zijn ook verkrijgbaar op papier, in een glossy magazine. Voor 8,50 euro kun je hem  bestellen.

Wil je op een toegankelijke, aansprekende manier een maatschappelijk thema of een bepaalde doelgroep onder de aandacht brengen? Of immaterieel erfgoed vastleggen?
Dan kan dat met een verhalenproject. Mijn portfolio vind je op www.margadewaard.nl

Meer weten? Neem dan even contact op.

Marga de Waard, Verhalenmaker


Winkelwagen
Scroll naar top