Luchtige verhalen met een knipoog naar de werkelijkheid

Over Marga de Waard

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Marga de Waard has created 71 blog entries.

Jos

Door |2020-07-01T11:18:26+02:0001 jul 2020|Van mij|

Vroeger dronk ik wijntjes met Jos, mijn beste vriend van toen. Tot diep in de nacht bespraken we politieke en maatschappelijke situaties waar we geen bal verstand van hadden. Grote meningen omfloerst door naïviteit die je verliest als je ouder wordt. De wereld moest beter en wij wisten hoe. We voerden actie tégen sinaasappels uit Zuid-Afrika, vóór zuivere koffie uit Nicaragua, demonstreerden tegen racisme en kernraketten en riepen op tot solidariteit in rokerige zaaltjes. Privé struikelden we over scharrels die het nét niet waren tot Jos op een dag beet had. Ze was net negentien, tien jaar jonger dan hij. Ze woonde nog thuis met elf broertjes en zusjes en wapperde politieke statements weg met ‘ga nou niet weer zo [...]

Parels voor de zwijnen

Door |2020-01-30T14:38:19+02:0030 jan 2020|Van mij|

‘Ik had een wietplantage,’ zegt ze. “Niet zo zeer mijn planten maar ze warren mijn verantwoording zei de rechter omdat het appartement op mijn naam stond.’ Ze voldoet aan bijna alle clichés van het hockeymeisje op leeftijd uit een gegoede buurt. Haar gestylede haar doet in de verte denken aan de coupe van Beatrix, de vermoedelijk echte parels glanzen zachtjes in haar hals en ze praat met het accent dat gebruikelijk is in die prijsklasse.

Op kamers

Door |2019-11-05T11:16:44+02:0005 nov 2019|Van mij|

Mijn nieuwe liefde brengt een bonus in: een zoon van bijna negentien. Zowel vader en zoon gaan zich verplaatsen van het Oosten naar het Westen van het land, naar Big City Rotterdam. Met de vader ga ik een huis kopen maar de bonus wil zelfstandig zijn en op kamers. ‘Dan zoeken we toch even een kamer voor je’, zeg ik optimistisch, niet gehinderd door enige kennis van zaken op dat vlak.

G I Joe

Door |2019-10-29T21:45:59+02:0029 okt 2019|Van mij|

‘Ik had een date’, zegt ze, ‘met een biker van zo’n motorclub’ en giechelt een beetje. Da’s niet zo gek want ze is altijd een heel braaf meisje geweest, totdat haar John haar na vierentwintig jaar liet zitten om ‘het leven te gaan leven’. ‘Dat kan ik ook, hoor’, riep ze en kocht spannende truitjes en ging daten. Ze doet stoer, maar eigenlijk zit ze bij elke date met samengeknepen billen heel erg niet aan John te denken.

Koffers

Door |2019-09-29T11:26:28+02:0019 sep 2019|Van mij|

Voor mijn ouders betekende opvoeden vooral vertellen wat je niet goed deed en nooit vertellen wat je wel goed deed. Gemeten op een pedagogische schaal van nul tot tien scoorden ze een drie. Ik heb geleerd hoe ik mijn tanden moest poetsen, mijn kleren moest vouwen, mijn kamer op moest ruimen en meer van dat soort praktische vaardigheden maar geen enkel inzicht in hoe ik moest leven. Ik ging uit huis met goedbeschouwd twee lege koffers…

Dood van een eigenheimer

Door |2019-09-29T11:25:48+02:0012 sep 2019|Van mij|

Hij gaat dood… mijn vriend Harry. Hij ligt in een hospice, van honderd naar nul in een week of wat. Zesenvijftig, da’s geen leeftijd om dood te gaan, dat vond hij zelf ook. ‘Zesenvijftig…dat gaat toch nergens over’, zei hij, ‘God ziet wat in me, of juist niet dat hij dit doet.’ Ik weet zeker dat hij, er gemakshalve van uitgaand dat er een God bestaat die hem als Harry ontvangt, onmiddellijk de discussie aangaat. ‘Wat zijn dit voor praktijken? Als we zo met elkaar omgaan wordt het natuurlijk niks, waar gaat het heen met dit land’... of met deze wolk, want hij moet natuurlijk even wennen aan zijn nieuwe behuizing.

Illusies

Door |2019-09-29T15:02:49+02:0031 aug 2019|Van mij|

‘Het leven is één grote desillusie.’ Ze zitten samen in de woonkamer, zij met de krant, hij met wijn, een fles. Ach Jezus, daar gaan we weer. Die plaat zet hij nou al maanden op. ‘Ooh ja?’ zegt ze dan ook, onwillig om zich los te maken uit haar dagelijkse portie wereldleed. ‘Als je jong bent weet je nog niks, dus neem je welgemoed een aanloop richting een leven vol verlangens, dromen en idealen. Niet wetende dat het een fuik is die definitief achter je dichtklapt.

Uit mijn familie, Leo

Door |2019-09-29T15:01:59+02:0014 aug 2019|Van mij|

Eén van mijn neven heette Leo, hij was de zoon van een zus van mijn vader. Leo was een paar jaar ouder dan ik en doofstom. Als kind vond ik hem raar zoals kinderen alles wat anders is raar vinden. Hij produceerde een onverstaanbaar ritme van te harde klanken. Ik zag hem regelmatig bij mijn oma, op zaterdagmiddag. Hij gorgelde mijn naam als hij me zag en begon een verhaal vol wegglijdende klinkers. Hij wilde zo graag zijn verhalen vertellen, maar ik verstond hem nooit, alleen zijn moeder kon zijn klankconcert vertalen.