Marcel; pen, stoppel, aarde

Ze had altijd het liefst gewerkt met zachte materialen: houtskool, gouache, pastelkrijt. Ze vond dat ze daarmee het beste vorm en inhoud kon geven aan de wereld die zij waarnam, subtiele, overgaande kleuren, zachte, ambigue lijnen, vegen, omfloerste contouren. Er lag altijd een deken, nee dat klopt niet, er lag altijd een zachte sluier over alles in haar leven.
In houtskool tekende ze het verbreken van haar eerste relatie, pastelkrijt was voor de geboorte van haar kinderen, guache voor haar huwelijk met de liefde van haar leven.
Haar huis was in die jaren steeds meer een galerie geworden, een museum van haar geschiedenis. En in die rijke omgeving was ze mantelzorger geweest. Geen tijd meer voor de kunst, haar leven bestond uit werken, huishouden en steeds meer zorg. Ze deed het met liefde voor de man die ze met heel haar hart, alles wat ze was en in zich had, liefhad. Het begon met lichamelijke ongemakken, pijn, verlies van functie. Maar naarmate de ziekte vorderde veranderde ook zijn karakter. Soms sloot hij zich af, soms viel hij ineens uit naar haar, zonder aanleiding. Het zit in zijn hoofd nu, dacht ze dan en verdroeg de groeiende afstand die er tussen hen was.
Nu lag zijn lege lichaam thuis opgebaard wachtend op zijn laatste rustplaats in de aarde, links van hun huwelijksreis naar Aruba en ze voelde zich gek genoeg niet verdrietig. Ze was leeg, uitgeput, maar ook voor het eerst in lange tijd voelde ze rust, opluchting misschien.
Ze bekeek hem. Zijn haar grijs aan de slapen, de ingevallen neus die je vaker zag bij de doden. De dichtgeplakte lippen en oogleden. Het was altijd een mooie man geweest, zelfs nu: met minder affectie, maar eerder esthetisch. Ze had zoveel omfloerste geromantiseerde herinneringen vast gelegd, maar dit wilde ze zich in elk detail herinneren. Elk detail dat pijn deed, elk rimpeltje, de barstjes in zijn lippen, elke stoppel en moedervlek. Het bewuste afscheid, het besef dat het goed was zo, dat hij nu rust kreeg en zij weer mocht leven waren verzachtend genoeg. Zwijgend en rustig stond ze op van de stoel die dag en nacht naast hem stond, die laatste weken en nu de laatste dagen. Ze liep naar haar tekenkast, trok de onderste la open en pakte papier, vervolgens de bovenste la. Haar hand zweefde even zoekend boven de la, en toen pakte ze vastberaden een zwarte pen.

Als lid kun je álles lezen en bekijken op Marga's Magazine

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Winkelwagen
Scroll naar top