Marcel; sport, vleermuis, touw

Voorzichtig zette hij, zoekend met onzekere voet, de stap van de laatste sport van de ladder. Hij moest even bijkomen en het beven laten betijen. Vroeger had zijn man altijd het onderhoud op hoogte gedaan, vanwege zijn hoogtevrees.
Maar ja, die was er niet meer. Al drie jaar niet meer. En daarom haalde hij nu zelf de dakgoot leeg, met een emmer aan een touw, een schepje en angstzweet op zijn voorhoofd.
Maar hij zou zich niet laten kennen, dat had hij Peter beloofd. Even dacht hij terug aan hoe zijn grote liefde door die vreselijke ziekte langzaam transformeerde van een Batman in de vertolking van Cristian Bale (stoer, goed gevormd, maar ook verbeten en cynisch) in een uitgemergelde bottenzak. Dat blijft pijn doen.
En die stoere man had hem gevraagd door te gaan met leven. Dus dat deed hij. Ook als dat betekende dat hij voortaan zelf de ladder op moest. Want hulp vragen… Dat deed Peter toch ook nooit?
Hij had er de hele dag over gedaan, elke keer weer de ladder af en dan weer op, iets hoger tot hij eindelijk hoog genoeg kwam om met zijn ene hand vastgeklampt aan de dakgoot deze met de andere hand leeg te scheppen. Toen hij de emmer liet zakken en zijn moeizame tocht naar beneden begon schemerde het al.
Hij keek omlaag naar de emmer. Vervolgens omhoog naar de dakgoot. “Kijk Peter. Ik heb het gedaan.” En bij het omhoog kijken zag hij even een vleermuis voorbij schieten.

Als lid kun je álles lezen en bekijken op Marga's Magazine

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Winkelwagen
Scroll naar top