Marcel; afstand, hondje, informatie

Verveeld duwde ze het hondje met haar voet voort. Van een afstand leek ze net een puber die langzaam voort sjokte en een lege plank op wieltjes door de straat trapte. Pas als je dichterbij kwam zag je dat ze kraaienpootjes had, en grijze uitgroei in haar ravenzwarte haren. Ook viel dan pas het verdriet in haar ogen op. Maar als je nog eens keek zag je ook iets anders, iets onverzettelijks, iets verbetens. En je hoorde haar mompelen: ” de klootzak. Dan houdt hij het huis maar. “Ze miste volledig dat je haar voorbij liep en mompelde verder. “En de auto, voor mijn part zelfs de kinderen. Die moeten me toch al niet.” En ze ging verder. “het was maar één keer. Één keer verdomme. Moest hij dan gelijk zo onvergefelijk zijn? Goed, het was zijn broer, maar er gaan toch wel meer vrouwen vreemd met hun zwager?” Ai, teveel informatie, dacht ik. En alsof ze mijn gedachten opving hield ze ineens stil, draaide naar me om en zei: “Maar hij krijgt mooi niet de hond!” En sjokte verder, af en toe haar plank op wieltjes een trap verkopend.

Als lid kun je álles lezen en bekijken op Marga's Magazine

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Winkelwagen
Scroll naar top