Anneke; afstand, hond, informatie

Ze ziet het in zijn ogen. Hoe het hem tijd kost om de informatie te verwerken.  De woorden moeten indalen. Landen. Verwerkt worden. In vaktermen zou ze het puzzeltijd noemen. Maar het gaat niet over haar vak. Het gaat nu om haar vader. De man met de bruine ogen die konden fonkelen als hij boos was.  De toon waarop hij haar dan aansprak met de titel Johanna de Dame. Nu kost alles tijd. Nog nooit was hij voor haar zo dichtbij. Nog nooit was er zo weinig afstand. Als hij in zijn ondergoed staat en zij hem helpt om aan te kleden. Het meisje, de dochter. Vergeten zijn soms de namen. Vergeten zijn soms de momenten. De dochter moet het onthouden. Voor hem. Voor haar. Vroeger vertelde ze haar verdriet aan de gele hond met de flaporen. Dat doet ze nu niet meer.

Als lid kun je álles lezen en bekijken op Marga's Magazine

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Winkelwagen
Scroll naar top