Pijnlijk

‘Au au au au, shitzooi! Ik snap echt dat mensen zelfmoord plegen als ze pijn hebben.’
‘Je hebt een peesontsteking, dat lijkt me gezien de voorbijgaande aard, geen zelfmoord waard.’
‘Ja, maar toch, het doet pijn, is hinderlijk en ik wil dat het weggaat, nu.’
‘Mannen klagen, vrouwen dragen, aldus een oude tegeltjeswijsheid.’
‘Ik draag helemaal niks, ja een mitella als het zo doorgaat. ‘t Is niet alleen die pees maar omdat je anders beweegt doet ondertussen alles tussen mijn nek en mijn heup op rechts zeer, tyfuszooi.
Ik ben hier niet geschikt voor, sommige vrouwen kunnen de meest afgrijselijke pijnen en behandelingen sereen en ingetogen ondergaan. Die blijven onder alle omstandigheden heel erg redelijk. Ik ken iemand die krijgt elke twee maanden een spuit in haar oog, zo recht in haar pupil, dat je die naald ook helemaal aan ziet komen. Ik zou volledig flippen, ik ben een volstrekte anti-held met die dingen. Zij niet, zij doet het met zo’n berustend schouderophalinkje: tja wat nodig is, is nodig.
Ik vind dat dapper maar eigenlijk hou ik niet van dat soort types, ik zie liever iemand flippen, dan ben ik tenminste de enige niet die zichzelf overduidelijk niet in de hand heeft.
Ik ben al twee keer weggelopen omdat ze in een ziekenhuis iets met me wilden doen wat ik eng vond. Door zo’n scanapparaat: of je ff muisstil wilt gaan liggen in een claustrofobische buis waarin het een enorme bak herrie is. Ze lieten me eerst zien hoe het ging en daarna moest ik naar zo’n hokje om me uit te kleden. Ik ben gelijk doorgelopen naar de uitgang.
En ook een keer bij een ingreep aan mijn hand. Ik ging er laconiek naar toe, leek me een gevalletje appeltje, eitje. Ook weer zo’n pees trouwens, dat zijn erfelijk gezien niet mijn beste onderdelen blijkbaar. Ze legden toen ook even uit wat ze gingen doen: ‘’Dan schuiven we een nogal dikke naald met een draaiende beweging in uw pees, dat kan wel even gevoelig zijn.’’
Ja, tuurlijk, informeer je patiënt vooral…Toen moest ik ook even wachten in een kamertje en weer ,hop, naar de parkeerplaats. Die dikke naald en dat ‘even gevoelig’ had ik niet zien aankomen, dus geflipt. Later natuurlijk gezeur, want a. moest het toch en b. hadden ze voor niks tijd voor me gereserveerd…
Ik reageer gewoon niet goed in dat soort situaties, mijn ratio gaat al op de drempel compleet gestrekt en een kind van acht neemt de boel over.
Maar wat nog erger is, is gaan huilen want da’s ook een repeterende optie. Pas nog bij de kaakchirurg, zo’n assistente roept mijn naam voor een foto en de tranen rollen al in mijn nek.
‘’Ik vind het niet leuk’’, zeg ik dan met zo’n bibberlip. ‘t Is volstrekt gênant maar ja…ik heb mezelf niet in de hand.
‘t Is natuurlijk ergens misgegaan als kind, je jeugd is sowieso de bakermat voor al je afwijkingen.
Mijn moeder is zo’n hele kordate met zo’n stel-je-niet-aan-houding. Die pakt ook spinnen met blote handen of kijkt voor de lol naar hele enge operaties, die zou zich zo in d’r oog laten prikken.
Alleen de gedachte maakt me al wee.’
‘Denk daar dan niet aan, je hebt niks aan je oog dus die spuiten hoef je ook niet, en die schouder gaat over, hup.’
‘Ja maar stel…’
‘Hou op, ze zetten trouwens ook wel eens een spuit in zo’n schouder, schijnt te helpen.’
‘Oh maar het gaat echt al heel veel beter.’
‘Goh, nou gelukkig maar.’

Tekst & Foto: Marga de Waard

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top