Een dikke vrouw

Ze is dik, zelfs voor iemand met obesitas is ze dik. Haar benen staan in een x omdat haar bovenbenen twee keer zoveel ruimte nodig hebben als haar kuiten. Haar enorme borsten zwoegen voor haar uit en haar onderkinnen trillen bij iedere stap die ze zet. Ze trekt de aandacht met haar groteske uiterlijk. Mensen kijken naar haar om, maken opmerkingen over haar, al dan niet hardop.
Om zich te wapenen heeft ze zich de rol aangemeten van vrolijke, gekke meid die geenszins een probleem heeft met haar omvang.
Ze giert het dan ook uit als ze klem blijkt te zitten in een stoel. Er zijn twee obers voor nodig om haar weer los te krijgen. Ze kijkt om zich heen; ‘Heb ik dat nou weer… om je te bescheuren toch.’ Ze laat zich met een grote klap vallen in het zwembad, waarmee ze een golf veroorzaakt die twee breekbare dametjes overspoelt. ‘Sorry hoor’, zegt ze weer gierend, ‘maar ik heb nou eenmaal ruimte nodig’.
En dat alles in een te kleine bikini waar mensen hun blik gegeneerd vanaf proberen te wenden.
‘Mooi dik is niet lelijk’ roept ze en slaat zichzelf koket op een dij.
In het restaurant laat ze zich alles goed smaken, zich bewust van de blikken om haar heen. ’Dit lichaam heeft onderhoud nodig, dat krijg je niet zomaar…’ en weer is daar die luide lach.
Maar eenmaal in de beschutting van haar kamertje wordt de eenzaamheid tastbaar. Daar zit ze dan, tweeënveertig jaar en alleen. De laatste keer dat ze gekust werd, bleek het om een weddenschap te gaan. Ze voelde nog het schaamrood naar haar kaken trekken als ze er aan terugdacht, hoe naïef ze was geweest en hoe ontgoocheld toen ze door kreeg dat er een prijs op haar lippen stond.
Vijfenzeventig euro had de kus opgeleverd. Een dure kus, met name voor haar.
En de vriendinnen van vroeger zijn uiteindelijk ook afgehaakt.
Ze wil geen rariteit zijn maar ze is zo bang voor de wereld dat ze zich heel diep verstopt heeft in dat grote lichaam. Ze denkt aan haar moeder die ze al zo lang kwijt is, haar troost, haar steun. Ze moet het alleen doen maar dat kan ze niet zo goed.
Ze voelt de tranen achter haar ogen branden. Snel haalt ze een rol koekjes
tevoorschijn; voor dit soort momenten heeft ze altijd haar favoriete chocoladekoekjes bij de hand.
Als ze op zijn valt ze gerustgesteld in slaap.

Tekst: Marga de Waard
Tekening: Ans Zondag

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top