De facebookman

Hij poseert met ontbloot bovenlichaam voor de spiegel. Hij trekt zijn middelbare buik in en kiest zijn getroebleerde blik, met vooruitgestoken kin. Die levert vaak goeie reacties op. Het is zijn ochtendroutine, voor het ontbijt de eerste facebookfoto plaatsen. In de loop van de dag volgen er meer, elke dag opnieuw. Zijn dagboek, noemt hij zijn facebookposts maar het is het podium waar hij om aandacht en bevestiging vraagt en naar complimentjes vist die hij in het echte leven niet krijgt.
Hij ziet het niet, hij ziet wel meer niet.
Zijn wereld draait om hém en in die wereld is weinig gezelschap meer aanwezig om zijn ogen te openen. Zijn vrouw heeft hem verlaten, zijn vrienden, zijn werk heeft hij verspeeld, net als zijn geld. Alleen zijn oude hond is hem trouw gebleven.
Hij leeft alleen in een tweekamerappartement, met alleen een tweedehands tuinset, een bed en een verzameling dozen met zijn overgebleven bezittingen. In zijn beleving heeft hij geen wezenlijk aandeel gehad in de ontstane situatie. Als anderen zich anders hadden opgesteld was het allemaal niet zo gelopen. Mensen begrijpen hem gewoon niet, hij is slechts zichzelf. Maar hij neemt zoveel ruimte in met het zichzelf zijn dat er voor een ander nog maar weinig overblijft, alleen nog nét voorbij zijn lange tenen, als ze zich schikken naar zijn luimen.
Maar hij ziet het niet, hij kent maar één waarheid.
Hij koketteert graag op Facebook met zijn persoonlijke misère. Waar tegenslag voor een ander gewoon bij het leven hoort, is die van hem een hels gevecht met demonen, vol slapeloze nachten waarin hij zijn wrede lot vervloekt. Maar hij vecht niet met de duivel, hij vecht met God en de wereld die hij naar zijn hand probeert te zetten, niet in staat om het leven te nemen zoals het komt.
Maar hij ziet het niet, hij ziet alleen wat hij wíl zien.
Hij praat graag, geboeid door zijn eigen verhaal. Hij neemt plaats op de middenstip van zijn egocentrisch spectrum. Met zijn gekleurde bril neemt hij anderen de maat en stampt hij als een olifant door de porseleinkast van iedereen die hij kent. In verbazing achterblijvend als mensen terugdeinzen voor zijn verbale stootkracht en uiteindelijk het hazenpad kiezen.
En niemand kan het hem uitleggen, want hij hoort je niet.
De reacties op zijn posts houdt hij nauwlettend in de gaten. Wie niet reageert op een wijze die hém past, wordt verwijderd of genegeerd, zijn ego is de toetssteen en relativeren geen optie.
Hij is zelfgekroond koning in zijn digitale luchtkasteel, een veilig bolwerk dat zijn onzekerheid en de leegte moet verbloemen.
Want in het echte leven, met zijn ware gezicht, spuugt iedereen hem vroeg of laat uit.
Maar hij ziet het niet, want hij ziet zichzelf niet.

Tekst: Marga de Waard
Foto: A3

2 reacties op “De facebookman”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top